Θηλαστικά

Τα νησιά των Βορείων Σποράδων, λόγω της γεωγραφικής τους απομόνωσης, έχουν μια πανίδα μάλλον φτωχή σε είδη θηλαστικών. Ο δασοθαμνοποντικός (Apodemus sylvaticus), ο μικροεπίμυς (Ralius rattus), το πετροκουναβο (Martes foina) και διάφορα είδη νυχτερίδων χαρακτηριστικά για το μεσογειακό περιβάλλον είναι τα χαρακτηριστικά θηλαστικά που ζουν στις Βόρειες Σποράδες, καθώς και αρκετά αγριοκούνελα (Oryctolagus cuniculus), που όμως τα έφερε εδώ ο άνθρωπος.

Η θαλάσσια πανίδα των Βορείων Σποράδων είναι πολύ πλούσια σε είδη. Όμως οι θαλάσσιες περιοχές εδώ, όπως και σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, είναι - συγκριτικά με άλλες θάλασσες - φτωχές σε θρεπτικά συστατικά (αυτός είναι και ο λόγος που είναι τόσο διαυγείς) και δεν μπορούν να συντηρήσουν παρά μόνο λίγους εκπροσώπους από το κάθε είδος. Με μάσκα και αναπνευστήρα μπορείτε να εξερευνήσετε αυτόν τον παράξενο και θαυμαστό κόσμο, που έχει προσαρμοστεί με τον καλύτερο τρόπο στις διαφορετικές συνθήκες του βυθού.

Η θάλασσα

Μοναδική είναι η γαλήνη της φύσης στις Βόρειες Σποράδες. Καθίστε σε ένα βράχο πλάι στη θάλασσα και αφουγκραστείτε τους ήχους της φύσης: το απαλό πέρασμα του ανέμου μέσα από τα κλαδιά της λαδανιάς και του σχίνου, το περαστικό βούισμα ενός εντόμου, το θρόισμα της σαύρας, ήχοι που μπερδεύονται με το μονότονο παφλασμό των κυμάτων πάνω στα βότσαλα και τα βράχια.

Στα νησιά, που είναι περιτριγυρισμένα από θάλασσα και αποκομμένα από την ξηρά, οι προϋποθέσεις είναι ευνοϊκές για να αναπτυχθεί και να διαφοροποιηθεί ένας ιδιαίτερος πληθυσμός φυτών. Έτσι και στην περιοχή των Βορείων Σποράδων υπάρχουν είδη ενδημικά, δηλαδή είδη που συναντώνται αποκλειστικά εδώ και πουθενά αλλού. Πάνω από δέκα είδη, διάφορα υποείδη και ποικιλίες, έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα ως είδη της ενδημικής χλωρίδας των Βορείων Σποράδων.

Άγρια και καλλιεργημένη φύση στις Βόρειες Σποράδες

Ελαιώνες και οπωροφόρα

Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς μεσογειακό τοπίο χωρίς ελαιόδεντρα. Η ελιές είναι το κατεξοχήν καλλιεργούμενο δέντρο στην περιοχή της Μεσογείου. Στις Βόρειες Σποράδες θα δείτε άγριες ελιές στη μακία και καλλιεργούμενες κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Εκτός από τον ευλογημένο καρπό τους και το πολύτιμο ελαιόλαδο, οι ελιές παρέχουν και καυσόξυλα για το χειμώνα. Η ελιά είναι άριστα προσαρμοσμένη στα ξηρά καλοκαίρια ενώ δεν αντέχει τη παγωνιά, ευδοκιμεί επομένως μόνο σε μεσογειακάκλίματα, σε σημείο που η παρουσία της να αποτελεί δείκτη για το κλίμα της περιοχής.

Μυρωδιές βοτανόκηπου και, παρ' όλη τη ζέστη, ο τόπος γύρω μας σφύζει από ζωή. Μέλισσες βουίζουν καθώς πετάνε από το ένα άνθος στο άλλο για να μαζέψουν τη γύρη. Οι ακρίδες χοροπηδάνε και οι πεταλούδες κόβουν βόλτες γύρω από τα κεφάλια μας. Βρισκόμαστε σε μια μακία στην Αλόννησο. Για πολλές περιοχές της Μεσογείου, η μακία αποτελεί σήμερα τη συνήθη μορφή βλάστησης, πράγμα που ισχύει επίσης για τμήματα της Σκιάθου, της Σκοπέλου, της Αλοννήσου και των Ερημονήσων. Σίγουρα υπήρχε και πρωτογενής μακία (ενδεχομένως σε παράλια μέρη), όμως οι περισσότερες από τις εκτάσεις μακίας που βλέπουμε σήμερα είναι δευτερογενείς θαμνότοποι (έχουν προέλθει δηλαδή από τον εκφυλισμό δασών).